ปัจจุบันกิจกรรม “ดำน้ำ”  กำลังเป็นที่นิยมอย่างแพร่หลายทั่วโลก   สำหรับเมืองไทยของเรานับว่าโชคดีทีมีแหล่งดำน้ำทั้งสองฝั่งทะเล  คือ  ด้านทะเลอันดามันและอ่าวไทย  มีจุดดำน้ำสำคัญที่มีชื่อเสียงติดอันดับโลกอย่าง  สิมิลัน  ริเชลิว  และหินม่วงหินแดง  จึงไม่น่าแปลกใจที่ทุกวันนี้มีชาวไทยนับแสนคนให้ความสนใจกิจกรรมดำน้ำ  ดังจะเห็นได้จากข่าวคราวที่เผยแพร่ตามสื่อต่าง ๆ อยู่เสมอ     คำว่า  “ดำน้ำ”  ที่เราใช้เรียกกันนั้นตรงกับภาษาอังกฤษที่ใช้ว่า SCUBA DIVING  ย่อมาจากคำว่า  “Self  Contained  Underwater  Breathing  Apparatus”  Diving  หมายถึง  การดำลงไปใต้น้ำด้วยอุปกรณ์ที่มีอากาศสำหรับหายใจใต้น้ำ  แต่ก็ไม่ใช่ว่าใคร ๆ ก็สามารถดำน้ำได้โดยไม่ผ่านการฝึกฝนอย่างถูกวิธี  การเป็นนักดำน้ำจึงต้องเรียนจากครูผู้ฝึกสอนซึ่งมีทั้งครูที่ทำงานแบบอิสระ  และครูจากบริษัทดำน้ำที่เรามักเรียกกันว่า  “ร้านดำน้ำ”  มีอยู่มากมายทั้งในกรุงเทพ ระยอง พัทยา  และจังหวัดใหญ่ ๆ ทางภาคใต้  เช่น  เกาะภูเก็ต  หรือเกาะเต่า  เป็นต้น (ดูรายชื่อร้านดำน้ำท้ายเล่ม) การดำน้ำอีกรูปแบบหนึ่งที่ดำเพียงผิวน้ำ  มีหน้ากากและท่อหายใจทำให้มองเห็นและหายใจได้โดยสะดวก  และมีตีนกบช่วยให้เคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็ว  หากมีความชำนาญจะสามารถดำลงไปใต้น้ำได้  แต่มีระยะเวลาจำกัด  เท่าที่สามารถกลั้นหายใจใต้น้ำได้  การดำน้ำที่ผิวน้ำแบบนี้ภาษาอังกฤษเรียกว่า  “Snorkeling”                                                                                                           นักดำน้ำหรือที่คนไทยทั่ว ๆ ไปนิยมเรียกกันว่า  มนุษย์กบ  มีประวัติความเป็นมาที่ยาวนาน  สมัยพระเจ้าอเล็กซานเดอร์  หาวิธีลงไปดูวิวใต้ทะเลสำเร็จโดยเข้าไปอยู่ในกล่องรูปวงกลมที่ทำด้วยกระจกแล้วหย่อนลงไปในทะเล ทำให้มองเห็นวิวรอบ ๆ ตัวได้ ต่อมาในปี ค.ศ. 1690 Halley  Bell  ได้ประดิษฐ์อุปกรณ์ที่ช่วยให้อยู่ใต้น้ำลึกและนานขึ้น  โดยการใช้ถังไม้ขนาดใหญ่คว่ำลงไปแล้วใช้ลูกตุ้มเหล็กขนาดใหญ่ถ่วงให้จมลงถึงพื้นน้ำข้างล้าง ภายในถังมีที่นั่งสำหรับคนสองคน และให้คนหนึ่งถือท่อที่ใช้เป็นสายอากาศต่อไปยังโดมกระจกที่ใช้ครอบหน้าอีกคนหนึ่ง ทำให้เดินออกไปดูสภาพใต้น้ำนอกถังได้ ปี ค.ศ. 1803  มีการประดิษฐ์ชุดดำน้ำลักษณะเป็นท่อกลมสวมติดกับกางเกง แล้วต่อสายอากาศขึ้นมาที่ผิวน้ำ ซึ่งมีอีกหลายวิธีจากนักประดิษฐ์ที่พยายามคิดค้นกันแต่ทั้งหมดเป็นการเอาอากาศโดยใช้สายต่อจากข้างบนซึ่งมีปัญหามาก และใช้เวลานาน  บางครั้งมีการทำงานใต้น้ำเช่นกู้สิ่งของต่าง ๆ จากเรือจม ใช้เวลาแต่ละครั้งนานมาก  ทำให้ไนโตรเจนซึมเข้ากระแสเลือดได้ และมีการขึ้นสู่ผิวน้ำอย่างรวดเร็ว ไนโตรเจนแปรสภาพเป็นฟองอากาศตามเส้นเลือดนักดำน้ำเหล่านั้นจึงเกิดปัญหาเจ็บป่วยอยู่เสมอ  จึงมีการวิจัย  ค้นหาสาเหตุ  ในที่สุดก็ทราบที่มาที่ไป  โดย  Brooklyn  Bridge  ชาวนิวยอร์คเป็นผู้ค้นพบ  และตั้งชื่อว่า “The Bends”  ปี ค.ศ.1878 Paul Bert ชาวฝรั่งเศส  ก็คิดวิธีการรักษาโรคเบนด์ได้สำเร็จด้วยวิธีที่เรียกว่า Decompression  โดยใช้หลักการให้ผู้ป่วยเข้าไปอยู่ในห้องที่ค่อย ๆ เพิ่มความกดดันเข้าไปให้เหมือนกับอยู่ใต้น้ำ ทำให้ไนโตรเจน ที่เป็นฟองอากาศค่อย ๆ ซึมเข้าสู่กระแสเลือดเหมือนเดิมจากนั้นค่อย ๆ ลดความกดอากาศลง  ไนโตรเจนจะค่อย ๆ ซึมออกมาเอง